شعر تولد به همسرم

میکنم شکر خدا چون داده بر من همسری
گر نبینم روی ماهش میشوم من بستری
***
فاطمه نام است ، نامش بوی مادر میدهد
زندگی را در کنارش اوست باور میدهد
***
نیک صورت عقل روشن فهمِ عالی دارد او
یک پسر نیکو صفت خلقِ معالی دارد او
***
عاشقش هستم زمانی را که میپوشد حجاب
می رساند بر لب خشکیده ام یک جرعه آب
***
عاشق تحریر خط و خوشنویسی با قلم
با تمام هستی اش در کنج قلبم شد علم
***
نوزده روز از زمستان را که سر کردیم ما
رنج و سردی و غم و افسوس در کردیم ما
***
چون تولد شد گل فرخنده ما فاطمه
هرچه مدحش را بگویم این دلم گوید کمه
***
خورده ای دارم و لیکن گویم او را من صریح
در کنار آن فضائل هست آن خورده صحیح
***
هرچه گویم با کتاب و خواندنی مانوس شو
در سوادِ جهل روشن ، همچو یک فانوس شو
***
گوش او یک در و دیگر گوش او دروازه است
هرچه گویم از سخن هردم برایش تازه است
***
باز دارم من امیدی تا رسد روزی جدید
تا که بینم یک کتابی دست او هست این نوید
***
دوست دارم همسرم را چون ولایی بوده است
در مناجات و دعاها آسمانی بوده است
***
اهل منبر اهل روضه اهل اشک بر حسین "ع"
ای مسمّا بر قناری ، ای عزیزم نور عین
***
دوستت دارم عزیزم با تمام جان و دل
فوبیا دارم یه وقتی نا کُنی من را تو وِل
***
گاه گاهی اخم هایت را تحمل میکنم
بر سَلَف اعمالِ خویشم من تأمل میکنم
***
گاه از فرط خطایم من بسی شرمنده ام
با چه رویی پیش رب گویم که من هم بنده ام
***
اولین سال تولـــّــد با مقام مادری
تهنیت گویان بگویم شعر بهْـــر نوکری
***
گرچه بیش از این ندارم پول تا خرجت کنم
خشک ُ خالی با دو بیتی ، آمدم یادت کنم
***
بعد از آنکه مزدوج گردیده ام در زندگی
در جوارت میکنم از تن برون من خستگی
***
تا که هستی در کنارم ، کام من قند و نبات
ختم شعرم ، هدیه ای باشد برایت ، صَلَـــوات

*محمدکاظم روغنیان*
بهمـــن ۹۸